ஊசி

      கண்மணிக்கு இப்போது இரண்டு வயது எட்டு மாதம் ஆகிறது.
தடுப்பு ஊசி போட மருத்துவமனைக்கு சென்றிருந்தோம். கண்மணியைவிட  நான் தான் ரெம்ப டென்ஷனாக இருந்தேன். 

     போகும்   வழியில்  “கண்மணி லேசாத்தான் வலிக்கும் பயப்படகூடாது, அழக்கூடாது.  இந்த ஊசி போட்டா காச்சல் வராது, சளி பிடிக்காது …..” என்று பெரிய பில்டப் கொடுத்து கொண்டிருந்தேன் .

    அவள் வழக்கம் போல் “எல்லாம் எனக்கு தெரியும் சும்மா  லொட  லொடகாதம்மான்னு ” என்னை ஒரு லுக்விட்டாள். 
நானும் “அங்கே போய் உன்னை எப்படி சமாளிக்க  போகிறேனோ ?” என்று  மீண்டும் கவலை பட ஆரம்பித்தேன்.

மருத்துவமனையில் , தடுப்புஊசி  போடும் இடத்தில் “கிச்….வீசென்று ஒரே சப்தம். கண்மணி ஏதோ ஒரு திகில்  படம் பார்க்கிற மாதிரி முகத்தை வைத்து கொண்டாள். 

     எங்களுடைய முறையும் வந்தது.  நர்ஸ் ஊசியில் மருந்தெடுப்பதை, புருவத்தை நெரித்து சீரியஸாக  பார்ப்பதை  பார்த்தால் , என்னமோ எல்லாம் சரியாக பண்ணுகிறார்களா என்று செக் பண்ணுவது போல் இருந்தது.  

   நர்ஸ்  ” cute baby” என்று  ஒரு  அழகாக  புன்னகைத்துக்கொண்டே சுருக்கென்று சொருகிவிட்டார்கள்.  கண்மணியோ,  அழாமல்      சீரியஸாக குனிந்து ஊசி போட்ட இடத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். பஞ்சு வச்சு ஊசி போட்ட இடத்தை துடைத்த பிறகு,  நார்மலாகி ஒரு சிரிப்பை உதிர்த்து விட்டு நர்சை பார்த்து என்ன சொன்னாள் தெரியுமா?
‘
‘
‘
‘
‘
‘
‘
‘
” Thank you nurse”