எனக்கும் தத்துவத்துக்கும் ரெம்ப தூரம்.

                 கடவுள் ஒரு நாள், சோர்ந்து போயிருந்த ஒரு மனிதனை பார்த்து ,
  “நண்பனே, இந்த மலையை பிடித்து தள்ளேன்” என்றார்.

              அவனும் பிடித்து தள்ள ஆரம்பித்தான். இரண்டு நாள் ஆனது , நாலு  நாள் ஆனது, ஆனால் மலையோ கொஞ்சமும் நகரவில்லை. கடைசியில் கடவுளின் மேல் கோபம் வர, அவரை திட்டிகொண்டான்.

         அவனுடைய கோபத்தை பார்த்து கடவுள் திரும்பவும் அவனிடம் வந்தார்.
  “கடவுளே.. என்ன இது…. நீங்க சொன்னீங்களேன்னு , மலையை பிடித்து தள்ளுனா, கொஞ்சமும் நகர மாட்டேங்குது. என்னிய வச்சு விளையாடுறீங்களா?” என்று கோபமாக கேட்டான்.

            கடவுளோ புன்னகையுடன், “நண்பனே உன்னுடைய கைகளையும், கால்களையும் இப்போது பார், எவ்வளவு வலிமையாகிவிட்டது. உன்னை வலுப்படுத்துவதற்காகவே மலையை பிடித்து தள்ள சொன்னேன். அது நகர்ந்து ஒன்றும் ஆகப்போவதில்லை. அதனால் அதை பற்றி கவலைகொள்ளவும் வேண்டாம்… கோபப்படவும் வேண்டாம்” என்றாராம்.

                 என் மனதை தொட்ட இந்த கதை கோவிலில் பாதிரியார் சொன்னதுங்க. துன்பங்களும் , இழப்புகளும் நம்மை வலுப்படுத்துவதற்க்கும், நல் வழிப்படுத்துவதற்கும், உண்மைகளை தெளிவாக கண்டுகொள்வதற்காகவும் தான். நம்பிக்கையோடு முழு மனதோடு ஏற்றுக் கொண்டால், நமது வாழ்க்கை சந்தோஷமாக இருக்கும்.

              தத்துவம் எல்லாம் இல்லைங்க. நம் கையை மீறி சில/பல விஷயங்கள் நடக்கும் போது எனக்கு நானே கூறிக்கொள்ளும் ஆறுதல்.

   (சரி அப்படி என்ன விஷயம் இப்ப நடந்து போச்சுன்னு எல்லாம் கேட்கக்கூடாது. சின்ன சின்ன விஷயத்துக்கே, பெரிய பில்டப் எல்லாம் கொடுத்து பெரிய ரேஞ்சில உக்காந்து கவலைபடும் என்னை மாதிரி வீராங்கனைகளுக்கு தான் இந்தப்பதிவு.)