எந்திரனும் நானும்.

                                     தினமும் கண்மணியை தூங்கவைக்கிறேன் என்று எட்டு மணிக்கு அவளுடன் படுத்து.. அப்படியே தூங்கி அப்புறம் நடுனசியில் முழித்து பிசாசு மாதிரி அலைவது வழக்கமாயிற்று. அதனால் நேற்று அவள் தூங்கியவுடன் கஷ்டப்பட்டு எழுந்துவிட்டேன்.

                                       அப்புறம் என்ன செய்ய… பொழுதே போகவில்லை. கொஞ்சம் டி.வி. அப்புறம் புத்தகம் என்று நேரத்தை கடத்திவிட்டு… computerல் உக்காந்து ஏதாவது படம் பார்க்கலாம என்று பார்த்தால் அட.. நம்ம எந்திரன்.

                                        கண்மணியின் உபயத்தால் அடுத்த வாரம் போகலாம் என்று முடிவெடுத்திருந்தாலும்… அந்த படத்தை பார்ப்பதற்க்கு முன் நம்ம சன் டிவியின் வழியாக மக்கள் எல்லாரும் எவ்வளவு training எடுத்திருகாங்கன்னு எனக்கு தெரியும். எங்கள் வீட்டில் கேபிள் கிடையாது என்பதால் அதெல்லாம்(sun tv)  நான் பார்ப்பது கிடையாது.  Just கேள்வி ஞானம் தான்.

                                        நம்ம இப்படி ஒரு preparationனும் இல்லாம போனா நல்லாயிருக்காதுன்னு.. எந்திரனை பார்க்க ஆராம்பித்தேன். படத்தை எனக்கு ரெம்ப விமர்சனம் பண்ண தெரியாது…. அதற்க்கெல்லாம் கலை கண் வேண்டுமாமே?

                                    இருந்தாலும் படத்தில் ரஜினியை தவிர வேறு யாராவது நடித்திருந்தால் இப்படி படம் ஓடியிருக்குமா என்று தெரியவில்லை. படத்தில் ப்ளஸ் பாயின்ட் ரஜினி … அப்புறம் ரஜினி… அப்புறம் ரஜினிதான்.

                                      மைனஸ் பாயின்ட் ரஜினி படத்துக்கே உரிய charm இல்லை. ஒருவேளை தியேட்டரில் பார்த்தால் இன்னும் கொஞ்சம் நல்லாயிருக்குமோ?

                                  படத்தை பார்த்துவிட்டு தூங்க போனால்… தூக்கத்தில் ஒரே ரோபோ ரஜினியின் தலையும்… தகர டப்பாவின் சப்தமும்… ஏகத்துக்கு வந்து ரெம்ப நேரம் தூங்கமுடியவில்லை. dot.

ஒக்ரோபர் 13, 2010 at 10:34 முப 28 பின்னூட்டங்கள்

கொஞ்சம் சிரிப்பு.. கொஞ்சம் கோபம்….

                        என்னுடைய நீண்ட நாள் (நான்காம் வகுப்பிலிருந்தே) 
  தோழி என்னை பார்க்க வந்திருந்தாங்க. எப்போதும் போல் உற்சாகமாக எல்லா விஷயங்களையும் பற்றி மனசுவிட்டு பேசி மகிழ்ந்தாலும், வாழ்க்கையில் சில சமயங்களில் சில வருத்தமான சம்பவங்களும் கடந்துபோகத்தானே நேரிடும். அப்படி சில நிகழ்ச்சிகளையும் மிகவும் வருத்தப்பட்டு கூறிவிட்டு, ‘ஒரு சிலர் தான் சின்ன வயதில் எப்படி இருந்தார்களோ அதே குணனலன்களுடன் இருக்கிறார்கள். பலர் வளர்ந்த பிறகு முற்றிலுமாக மாறிவிடுகிறார்கள்’ என்று கூறினார்.

                       இதை என்னுடன் கேட்டு கொண்டிருந்த கண்மணி, ‘ Aunty…  சின்ன பிள்ளையா இருக்கும் போது  ரெம்ப fatஆ இருந்தேன். இப்ப பாருங்க நானு ஒல்லியாயிட்டேன்… நானும் மாறிவிட்டேன்’ என்று மகாகவலையுடன்  சொல்ல… கவலை எல்லாம் மறந்து கலகலவென்று சிரித்து விட்டாள் என் தோழி.  

****************************************************************
                ரெம்ப நாளா என் மனதில் இருந்த விஷயம் என்றாலும்…  முதன் முதலில் இதை வெறுக்க ஆரம்பித்தது ஈராக் போரின் போது தான். அதிலும் பிபிசி இருக்கின்றதே.. அப்பப்பா முழுநேரமும் அங்கு டென்ட் போட்டு உக்கார்ந்து கொண்டு … உலக வரலாற்றிலே முதன் முறையாக இவ்வளவு சக்தி வாய்ந்த… என்று ஏவுகணையை பற்றி ஒரு பெரிய புறாணத்தையே பாடுவதும்… அதன் பிறகு எங்கு… எப்படி… விழுந்தது என்றும், அதன் பாதிப்புகளை அக்கு வேறு ஆணி வேறாக ஆய்ந்து  வழங்குவதுமாக ஆரம்பித்தது.

              அங்கு நடக்கும் அவலங்களையும் கொடுமைகளையும் ஒரு உணர்ச்சியுமேயில்லாமல் ஒரு பரபரப்பை மக்களுக்கு அளிக்கவேண்டும் என்ற ஒரே காரணத்திற்க்காக விறுவிறுப்பாக   செய்திகளை  வழங்குவது ஒரு நோயாக மாறிவிட்டது. அந்த நோய் நம் நாட்டினர்க்கும் அதி வேகமாக பரவிவிட்டது அருவருப்பாக இருக்கிறது.

                 சும்மா பிரபலங்கள் பின்னாடி போய் அவர்களை துரத்தி துரத்தி புகைப்படம் எடுப்பதும், அவர்கள் வாயிலிருந்து வரும் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் ஒரு கதை அளப்பதும்…மீடியாக்கள்  கோள் மூட்டி கொடுக்கும் குண்டணிகளின் வேலையைத்தான் செய்கிறது. அடுத்த வீட்டில் நடக்கு விஷயங்களை அரை குறையாக கேட்டு கதை  பரப்பும் வம்பர்களே இதற்க்கு பரவாயில்லை.

செப்ரெம்பர் 28, 2010 at 7:33 முப 32 பின்னூட்டங்கள்

வந்திட்டோம்ல….

“ஊரு எப்படி இருக்கு?”

 “நல்லாயிருக்கு”

 “ஊருல எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்க?”

 “நல்லாயிருக்காங்க”

 “மழை எல்லாம் பெய்ததா? ”

“ம்”

                      ஊருக்கு போயிட்டு வந்ததுலேயிருந்து இந்த மூன்று கேள்விக்கு தான் பதில் சொல்லிட்டு இருக்கேன். (என்ன தான் ஊருக்கு தொலைபேசியில் பேசிக் சிரித்து கொண்டாலும் நேரில் பாத்து பல்பு வாங்குகிற மாதிரி வருமா என்ன.)

 —————————————————————

                               கோவில்பட்டிக்கு போனவுடனே கண்மணி தினமும் அவங்க பெரியம்மா கூட பள்ளிக்கூடத்துக்கு செல்ல ஆரம்பித்து விட்டாங்க. என்ன தான் டயர்டா இருந்தாலும் பள்ளிக்கூடத்தை மட்டம் போடமாட்டாங்க. எனக்கு அவங்க கடமை உணர்ச்சியை பார்த்து புல்லரித்துவிட்டது என்னமோ உண்மை.

 “கண்மணி பள்ளிக்கூடத்துக்கு எல்லாம் போற கொஞ்சம் அ, ஆ, இ, ஈயும் படிச்சிட்டு வாங்க” என்றேன்.

 “அம்மா  அதெல்லாம் uniform  போட்ட பிள்ளைங்க தான் படிக்கணும். நான் எல்லாம் படிக்க வேன்டாம்

என்ற பதிலை கேட்ட பிறகு தான் எனக்கு நிம்மதியா இருந்தது.

   இந்த பதிலாவது பரவாயில்லை. ஒரு வாரம் களித்து அவங்கப்பாவுடன் தொலை பேசியில் படு அமர்களமாக பள்ளிக்கூடத்தை பற்றி சொல்லிக்கொண்டிருந்தாங்க. திடீரென்று என்னிடம் “அம்மா… அப்பா பேசுறது என் காதுக்கு புரியவேயில்லை ” என்று சிணிங்கியபடியே ரிசீவரை என்னிடம் தந்து விட்டு ஓடிட்டாங்க.

நானும்  அவங்க அப்பாகிட்ட ” என்னப்பா சொன்னீங்க கண்மணிக்கு சரியா கேட்கலையாம்?”
 
   அவர் ” கண்மணி விளையாட்டும் இருக்கணும்.. ஆனா வரும்போது கொஞ்சம் தமிழையும் படிச்சிட்டு வரணும் சரியா? என்று கேட்டேன்” என்றார்.

   சரி அப்ப இந்தம்மா எதுக்கு இப்படி நாள் விடாம பள்ளிக்கூடத்துக்கு அடிச்சி புரண்டு போனாங்க தெரியுமா? கீழப்பாருங்க 

                  ஊருக்கு போயிட்டு வந்துட்டேன்னு சொல்றதுக்கு தான் இந்த பதிவு.

செப்ரெம்பர் 2, 2010 at 6:44 முப 40 பின்னூட்டங்கள்

விட்டாச்சி லீவு….

                 கண்மணியுடைய பள்ளிக்கூடத்தில் கடைசி நாள் பெற்றோர்களை வரச்சொல்லி இருந்தார்கள். Play schoolலேயும் சரி… எல். கே. ஜி யிலேயும் சரி …. டீச்சர் கண்மணியை பற்றி ரெம்ப நல்ல பொண்ணு … சொல் பேச்சை அப்படியே கேட்பாங்க… அப்புறம் ரெம்ப அமைதியா இருப்பாங்கன்னு தான் சொல்லுவாங்க.

       நான் கூட கொஞ்சம் கவலைப்படுவேன். கண்மணி வீட்டில் எப்படி குறும்பு பண்ணிட்டிருக்கா.. ஆனா பள்ளிக்கூடத்தில் ரெம்ப அமைதியா இருக்காளே… ஒருவேளை பயப்படுகிறாளோன்னு எனக்கு ஒரு ஓரத்தில் ஒரு சந்தேகம் இருந்தது.

       யு. கே.ஜி. சேர்ந்து 3 மாதம் தான் ஆகிறது… என்ன சொல்கிறார் என்று பார்த்தால் … ‘ கண்மணி ரெம்ப நல்ல பொண்ணு… படபடவென்று எழுதி விடுவாங்க… ஆனா பாருங்க   always quack quacking ‘ என்று ஒரே போடா போட்டுட்டாங்க.

        வெளியில் வந்து என் வீட்டுக்காரரிடம் “என்ன இப்படி சொல்றாங்க என்னால் நம்பவே முடியல” என்றேன்.

      அவரோ என்னை நக்கலாக ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு..” நீ கூடத்தான் கல்யாணம் பண்ணுன புதிதில் அமைதியா இருந்து என் குடும்பத்தையே கவுத்திட்டா… இப்ப நான் சொன்னா கூட யாரு நம்புறா?… உங்க design அப்படி “

                            **************************

        சரி இன்னொரு விஷயம் நானும் கண்மணியும் விடுமுறைக்கு இந்தியா வருகிறோம். என் வீட்டுக்காரர் படு குஷியாக Pack பண்ண ஆரம்பித்து விட்டார். ரெம்ப கவனமா பாத்து பாத்து வேற பொட்டியை கட்டுகிறார்… என்னடா… ஏதாச்சும் மிஸ் ஆயிட்டா திரும்ப வந்திடுவாளோன்னு பயப்படுகிறாரோ என்னமோ.

     அதனால நீங்களும் சந்தோஷமா இருக்கலாம்.அதுக்குன்னு ரெம்ப சந்தோஷப்பட்டுறாதீங்க.. திரும்ப வருவேன்.

ஜூலை 5, 2010 at 5:05 முப 36 பின்னூட்டங்கள்

அவங்களுக்கும் ஆயிரத்தெட்டு கிலி இருக்கு

                           கண்மணிக்கு லீவு விட்டாச்சு. குட்டி போட்ட பூனையாட்டம் அதையும் இதையும் குடைந்து கொண்டிருக்கிறாங்க. வெளியே போலாம் என்றால் … அடுப்பே வேண்டாம் அப்படியே ஆம்லெட் போடலாம் என்கிற அளவுக்கு வெயில்.

                  சின்ன வயதில் கரப்பான் பூச்சியை கண்டமேனிக்கு கண்டம் போடுபவர்கள்… வளர்ந்த பிறகு கரப்பானை கண்டவுடன் காததூரம் ஓடுவதைப்போல… இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால், யார் வீட்டுக்கு போகவேண்டும் என்றாலும் அவங்க வீட்டு வாசல் கதவு திறந்திருந்தால் போதும் என்று ஒரு condition தான் இருந்தது. இப்போது அவங்க வளர்ந்து பெரியவீராங்கனை ஆகிவிட்டதால்… நாமளும் கூட போனால் தான் பக்கத்து வீட்டுக்கு கூட போவேன் என்று கூடுதலாக ஒரு condition.  

                    சரி என்று பக்கத்து வீட்டுக்கு அழைத்து சென்றேன்.   அங்கு வசிப்பவர் ஒரு Dental Collegeயில் Professorஆக இருந்தவர். அவருடைய அனுபவங்களை கூறிக்கொண்டிருந்தார்.

                      இப்பவெல்லாம் பிள்ளைங்க நல்லாபடிக்கிறாங்க… நிறைய விஷயம் தெரிஞ்சி வச்சிருக்காங்களேன்னு ரெம்ப ஆச்சிரியமா இருக்கு. அதுக்காக அவங்கள பெரிய மனுஷங்கன்னு நம்ம்ம்ம்பி…. இன்னும் கொஞ்சம் நல்லாயிருக்கட்டுமேன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டா போச்சி… எங்க போய்… எப்ப ஓடி…. எத்தினாவது மாடியிலிருந்து  குதிப்பாங்கன்னு தெரியாது. எதுனாலும் பயந்து பவ்வியமா தான் சொல்லணும்.

                           சரி அதை விடுங்க… நமக்கெல்லாம் பொறுப்புன்னு ஒரு விஷயம் ஏழு கழுதை வயசானப்புறம் தான் வந்தது. இப்போது உள்ள பிள்ளைங்க என்னா பொறுப்பா இருக்கிறாங்க. எல்லாவற்றிற்கும் அம்மா அப்பவை பற்றிக்கொண்டு அலையாமல்… அவங்களாகவே… எதை படித்தால் நல்லது என்று ஓடி ஆடி படிப்பதிலும் சரி… வேலைத் தேடுவதிலும் சரி பயங்கர முன்னேற்றம் தான்.

                           ஆனாலும் பாருங்க…  திடீரென்று, சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்கும் நம்ம கிட்ட நேரடியாக பேசாமல் அம்மா அப்பாவை ஆஜராக்கி…  நம்மை பேஜார்  பண்ணிடுவாங்க. அவங்க பெற்றோர்களோ…  Hitlerஐ  பாக்கிற மாதிரி… நம்மை பாத்து ஒரு lookவிடுறதுல….  நமக்கே நம்ம மேல பயம் வந்திடும்.

                      பயங்கர கஷ்டம்… இப்போது உள்ள பிள்ளைங்களை நினைத்தால்  என்று பயந்து நொந்த கதைகளை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.  மாணவர்கள் ஆசிரியர்களுக்கு பயந்ததெல்லாம் பழைய காலம் போல. மாணவர்களே கொஞ்சம் கருணை காட்டுங்கப்பா…

    இது எனது 100 வது பதிவு… என்னாலே நம்ப முடியல..  🙂

ஜூன் 29, 2010 at 5:15 முப 28 பின்னூட்டங்கள்

பாயாசம்.

   வில்லதனமான கேள்வி:

          நான் ஓரளவுக்கு தினமும் exercise பண்ண தான் செய்வேன், ஆனாலும் குறைவேனான்னு மல்லுகட்டி கொண்டு திரிகிற இந்த வெயிட் பிரச்சனையை என்ன தான் செய்ய? மெயிலை delete  பண்ணுகிற மாதிரி..  weightயும் delete பண்ணமுடிஞ்சா எவ்வளவு நல்லாயிருக்கும்.

                 இப்படி என் புலம்பல்ஸ்ஸை கேட்டு கேட்டு   , என் மேல் இரக்கப்பட்டு(கடுப்பாகி )  “நான் உனக்கு எப்படி exercise பண்ணுவதென்று சொல்லித் தருகிறேன்னு”, என்னிய நாலு மணிக்கே எந்திரிக்க வச்சி , அப்படி செய்…. இப்படி செய்ன்னு….. பயங்கரமா ட்ரில் எடுத்தாரு. இப்படி மூன்று நாள் செய்தபிறகு… எனக்கே நம்ப முடியவில்லைங்க… ஒரு சுற்று குறைந்துவிட்டது….   அவருக்கு.

            அதனால,  எப்ப பார்ட்டிக்கு போனாலும்.. வயிற்றை ஜொள்ளுவிட வைக்கும் ஐட்டங்களை பார்த்தால் போதும் உடனே எல்லாரும் அலர்ட்டா இருக்கிற சமையம் பாத்து,

                 என் வீட்டம்மா தீவிரமான டயட்டில் இருக்கிறாப்புல… (என்னை பாத்து) இதுல பாத்தா…. சாலட் ஒன்று தான் நீ சாப்பிடக்கூடிய ஐட்டமா தெரியுது இல்லம்மா?”

   ஒரு டெய்லர் கடையில் நடந்தது:

டெய்லர் ஒரு சிறு பென்ணுக்கு அளவு எடுக்கிறார். அந்த பென்ணுடைய அம்மா,

    “என்ன  கழுத்து வச்சிருக்கீங்க…   இன்னும் கொஞ்சம் இறக்கம் வச்சி தைங்க..”

 அந்த பெண், “அம்மா… வேண்டாம்… எனக்கு பிடிக்கல… இறக்கம் இவ்வளவு வேண்டாம்..”

அம்மா, “சும்ம இருடி.. உனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது. இப்படி தைத்தால் தான் அழகாக இருக்கும்”

   சிறு வயதில் சிக்கனத்தின் அருமை பெருமை எல்லம் நமக்கு புரிவதில்லை. வளர வளர அதன் அருமை பெருமை எல்லாம் உனர்ந்து எப்படி சிக்கன பேர்வழிகளாக மாறி விடுகிறோம் பாருங்கள்.

சமையல் குறிப்பு : 
 

                     தினமும் சமையல் செய்யும் போது , காயின் நிறத்தையும் கவனத்தில் கொள்ளவும். நல்ல அடர் நிறத்தில் உள்ள காய் சேர்ப்பது நல்லது. உதாரணமாக பீட்ரூட், காரட், மஞ்ச்ள் பூசனிக்காய்.

       கலர் கலரா பார்ப்பது உடம்புக்கு சில நேரம் வகை தொகையில்லாமல் பக்க விளைவுகளை ஏற்படுத்திவிடும். ஆனா  கலர் கலரா சாப்பிட்டா எப்பவுமே உடம்புக்கு ரெம்ப நல்லது.

தலைப்புக்கும்.. பதிவிற்க்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று குழப்பி கொள்பவர்களுக்கு:

  அவியல், குவியல்ன்னு எல்லாம் பெயர் வச்சிட்டாங்க அதனால பாயாசம்ன்னு வச்சிகிட்டேன்.

ஜூன் 20, 2010 at 5:34 முப 57 பின்னூட்டங்கள்

அழகிய ராட்சஸி……..

                     இரவு மணி பத்தடித்து ஓய்ந்ததும் கடையை இழுத்து மூடிவிட்டு, ரெம்ப நாள் இழுத்தடித்த குமாரசாமி செட்டில் பண்ணிய பணத்தை எடுத்து கொண்டு,வீட்டை நோக்கி வண்டியை செலுத்தினேன்.

              அது பெரிய ஆரவாரத்துடன் கிளம்பியது. இந்த மாதம் கண்டிப்பாக , வண்டியை மாற்றிவிட வேண்டும். அது போடுற சத்தம் எனக்கே சகிக்கவில்லை, மற்றவர்களுக்கு சொல்லவேண்டுமா, ஏதோ கேட்கக்கூடாததை கேட்டுவிட்டவர்கள் போல் முகத்தை சுளித்து கொள்வார்கள். ஆள் அரவமே இல்லாத ரோட்டில் யமதர்மனை போல் கர்ஜித்துக் கொண்டு சென்றதை பார்த்து, ‘உனக்கு பாசக் கயிறு ரெடி பண்ணிட்டேன்’ என்று மனதிற்க்குள் நினைத்துகொண்டேன்.

                வண்டி திடீரென்று நின்றதால் என்னுடய சிந்தனையும் பட்டென்று நின்றது. எனக்கு இது பழக்கமான விஷயமானதால் அலட்டிக்கொள்ளாமல், வண்டியுடன் காலாற நடக்க ஆரம்பித்தேன். குறுக்கு வழியாக நடந்தால் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு பத்து நிமிடத்தில் போய்விடலாம். அங்கிருந்து சேகருடன் வீட்டுக்கு போகலாம்.

             அப்போது தான் அங்கே விறுவிறுவென்று என்னை நோக்கி நடந்து வந்த பெண்ணை கவனித்தேன். நிற்கவா…. அல்லது நடக்கவா என்று பட்டிமன்றம் நடத்திக் கொண்டு மெதுவாக ஊர்ந்து சென்ற என்னை சில நிமிடங்களில் நெருங்கி விட்டாள். தேவதை போல் இருந்ததால், ஒரு வேளை கதைகளில் வருவது போல் ஏதாவது முனிவரின் சாபத்தால் பூமிக்கு வந்த தேவதையாக இருக்குமோ என்று என் மனம் சம்பந்தமே இல்லாமல் கற்பனையில் கதை எழுதியது. இன்னும் நெருங்கி வந்த போது….. இந்த முகத்தை எங்கோ பார்த்திருக்கிறோமோ என்று தோன்றியது.

           “ Excuse me Sir. பழைய பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு எப்படி போறதுன்னு சொல்ல முடியுமா? நான் ஊருக்கு புதுசு” என்றவளை நான் வியப்புடன் நோக்கினேன்.

        ஏதோ பக்கத்து தெருவுக்கு வழி கேட்பவளை போல் நின்றவளை பார்த்து பரிதாபமாக இருந்தது. நிஜமாகவே ஊருக்கு புதுசு தான் போல, “நடக்கிற தூரம் இல்லீங்க, ஆட்டோவில் தான் போகமுடியும், இந்த நேரத்தில் ரெம்ப அபூர்வமாகத்தான் இந்த ரோட்டில் பஸ் வரும்” என்றேன்.

          “ நான் வந்த பஸ், புது பஸ் ஸ்டாண்டுக்குத்தான் போகுமென்றும், பாலம் ஸ்டாப்பில் இறங்கினால் பழைய பஸ்டாண்டுக்கு போகலாம் என்று கண்டக்டர் சொன்னதால் இறங்கினேன். எனக்கு ஆட்டோவில் இராத்திரி வேளையில் தனியாக செல்ல பயம், கடைத்தெருதானே ஆள் அரவம் இருக்கும் நடக்கலாம் என்று நடக்க ஆரம்பித்தேன். ஆனால் நேரம் ஆக ஆக ஆள் அரவம் குறைந்து கொண்டேயிருப்பதால்…

              “பரவாயில்லை இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் நடந்தால் ஒரு ஆட்டோ ஸ்டாண்டு வரும் ,எனக்கு தெரிந்தவர்கள் தான்.. பயப்படவேண்டாம்… நான் கூட வருகிறேன்… அங்கேயிருந்து ஆட்டோவில் செல்லலாம் ” என்று அவளுடன் நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

         அவள் தூரத்தில் வரும் போது சண்டித்தனம் செய்த மனது, இப்போது ஏதோ கடமை கண்ணியம் என்று நல்ல பிள்ளையாக வாலை சுருட்டி கொண்டது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.இது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும்…ஒரு ஓரமாக என் மனதிற்க்குள் இந்த பெண்ணை எங்கு பார்த்திருக்கலாம் என்ற ஆராய்ச்சியை நடத்தி கொண்டிருந்தது. ம்…. ஒருவேளை கல்யாணத்திற்க்கு பொண்ணு பார்க்கிறேன் என்று அம்மா கண்டபடி கடைவிரித்திருக்கும் புகைப்படத்தை பார்த்ததால் வந்த பிரம்மையோ.

 “சார், இன்னுமொரு உதவி செய்ய முடியுமா? எனக்கு நூறு ரூபாய்க்கு சில்லரை வாங்கி தரமுடியுமா ?”

             என்னிடம் சில்லரை இல்லை. ரோட்டுக்கு அந்தப் பக்கம் , ஒரு கடை உயிருடன் இருப்பது தெரிந்தது. “அந்த கடையில் சில்லரை கேட்டு பார்க்கிறேன், நீங்கள் இங்கு பயமில்லாமல் நிற்பீர்களா? “

 “ஒன்றும் பயமில்லை சார்….

                   கடையில் சென்று சில்லரை வாங்கிகொடுத்துவிட்டு, இருவரும் நடந்தோம். என்னவெல்லாமோ என் மனம் அவளிடம் பேச ஆசைப்பட்டது…. ஆனால் ஒன்றுமே வெளியே வரவில்லை..

                அப்பப்ப ஓரக்கண்ணால் அவளை அளவிட்டபடியே மிதந்தேன். கலந்த தலை முடி எனக்கு கவிதை மாதிரியும் , மடிப்பு விழுத்த சேலையோ மாட்ர்ன் ஆர்ட் போலவும்  என்னை சொக்கவைத்தது.

                  அவளிடம் இருந்து வந்த மெல்லிய மணமும், ஒயிலான நடையும், சிணுங்கி கொண்டு வந்த கொலுசு சப்தமும் என்னை அளவுக்கதிமாக மயக்கி ஒரு மோகன நிலைக்கு தள்ளியது. பார்த்தவுடனே இப்படி ஒரு பெண் தன்னை பாதிப்புக்கு உள்ளாக்கியது எனக்கு ஆச்சர்யத்தை கொடுத்தாலும் அதை ரசிக்கவே செய்தேன்.

                                       சட்டென்று வந்த ஆட்டோ standடினை சபித்த படி, அவளை ஏற்றிவிட்டு…. பெயரை கேட்க மறந்துவிட்டேனே.. என்று நொந்து கொண்டாலும்.. இனிமையான அவள் நினைவுடன்… சேகரை பார்க்க சென்றேன்.

                வண்டியை தள்ளி கொண்டு சென்ற என்னை பார்த்த ஏட்டு  ,  இன்ஸ்பெக்டர் சேகருடைய நண்பன் என்ற ஒரே காரணத்திற்க்காக சிரிப்பை அடக்கியது வெளிப்படையாக தெரிந்தாலும்..சட்டை பண்ணாமல், என்னுடைய பையை எடுத்துக்கொண்டு சேகரிடம் சென்றேன் .

என்னடா மாப்பிள காளை…. கவுத்திடுச்சா?” என்று வழக்கமான கிண்டலுடன் வரவேற்ற நன்பனை பார்த்து சிரித்து விட்டு,

கிளம்புறியா இல்ல இன்னும் வேலை இருக்கா?”

 “இல்லடா.. முடிஞ்சாச்சு .. கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு … நான் இதோ வந்து விடுகிறேன்” .

          அவன் இருக்கை அருகே இருந்த புகைப்படங்களை நோட்டம் விட்டபடியே உக்கார்ந்து இருந்த நான், ” தேடப்படும் முக்கிய குற்றவாளிகள்”   என்று  ஒட்டப்பட்டிருந்த அந்த புகைப்படத்தை பார்த்து அதிர்ந்து , “அடப்பாவி……. உன்னை இங்கேயா பார்த்திருக்கேன்” என்று என்னை அறியாமல் என் வாய் முணுமுணுத்ததும் அல்லாமல், அனிச்சையாக என் பையையை திறந்து பார்த்ததும் என் தலையும் அதிவேகமாக சுற்ற ஆரம்பித்து.

ஜூன் 14, 2010 at 5:02 முப 27 பின்னூட்டங்கள்

Older Posts Newer Posts


அண்மைய பதிவுகள்

பக்கங்கள்

Blog Stats

  • 37,031 hits
ஓகஸ்ட் 2017
தி செ பு விய வெ ஞா
« அக்    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

%d bloggers like this: